Amaç: Anafilaksi, ani başlayan, hızla ilerleyen ve ölümcül olabilen en ciddi aşırı duyarlılık reaksiyonudur. Tüm sağlık çalışanları tarafından anafilaksinin doğru tanısı ve hızlı tedavisi hayat kurtarıcıdır. Bu çalışmanın amacı ülkemizdeki hemşirelerin anafilaksi tanısı, tedavisi ve adrenalin otoenjektörlerinin kullanımı konusundaki bilgi düzeylerini değerlendirmektir. Yöntem: Çalışma kesitsel tanımlayıcı bir çalışma olarak tasarlandı. Katılımcılara anafilaksi tanısı, tedavisi ve adrenalin otoenjektör kullanımı hakkındaki anlayışlarını ölçmek için çevrimiçi bir anket uygulandı. Bulgular: Çalışmaya 271 hemşire katıldı, ortalama yaş 30,5±8,4 yıl ve ortalama mesleki deneyim 9±8,7 yıldı. Katılımcıların %38,4’ü anafilaksinin birinci basamak tedavisinin adrenalin olduğunu, %42,1’i adrenalinin doğru uygulama yolunun intramüsküler yol olduğunu, %29,5’i adrenalinin doğru uygulama bölgesini, %33,6’sı çocuklarda doğru adrenalin dozunu, %14,4’ü yetişkinlerde doğru adrenalin dozunu biliyordu. Katılımcıların sadece %13,7’si adrenalin otoenjektörlerinin kullanımını bildiğini belirtti. Adrenalinin doğru uygulama yerini bilen hemşirelerin ortalama meslek yılları istatistiksel olarak anlamlı derecede daha düşük bulunmuştur (p=0,041). Anafilaksi konusunda mezuniyet sonrası eğitim alan hemşirelerde; anafilaksinin tüm kriterlerini bilme oranı, adrenalinin doğru uygulama yolu ve yerini, otoenjektör kullanımını bilme oranı istatistiksel olarak anlamlı derecede daha yüksek bulunmuştur (sırasıyla p=0,003, p=0,008, p=0,019, p=0,022). Sonuç: Çalışmamızda hemşirelerin anafilaksi ve adrenalin otoenjektörü kullanımı hakkındaki bilgilerinin yetersiz olduğu bulundu. Hemşireler lisansüstü eğitim verilerek anafilaksi yönetiminde daha yetkin hale getirilebilir.
Objective: Anaphylaxis is the most serious hypersensitivity reaction that begins suddenly, progresses rapidly and can cause death. Correct diagnosis and rapid treatment of anaphylaxis by all healthcare professionals is life-saving. The aim of this study was to assess the knowledge of nurses in our country regarding the diagnosis and treatment of anaphylaxis and the use of adrenaline autoinjectors. Method: The study was designed as a cross-sectional descriptive study. An online survey was administered to participants to measure their knowledge of the diagnosis and treatment of anaphylaxis and adrenaline autoinjector use. Results: Two hundred seventy-one nurses participated in the study, mean age was 30.5±8.4 years and mean professional experience was 9±8.7 years. 38.4% of the participants stated that the first-line treatment of anaphylaxis was adrenaline, 42.1% of the participants stated that the correct route of adrenaline administration was intramuscular, 29.5% of the participants knew that the right place of administering adrenaline, 33.6% of the participants knew the correct dose of adrenaline for children, 14.4% of them answered the adrenaline dose correctly for adults. Only 13.7% of the participants stated that they knew about the use of adrenaline autoinjectors. The average professional years of the nurses who knew about the correct place of administration of adrenaline were statistically significantly lower (p=0.041). Nurses who received post-graduation training on anaphylaxis; the rate of knowing that the all criteria of anaphylaxis, the correct way and place of administration of adrenaline, the rate of knowing the use of autoinjectors were significantly higher (p=0.003, p=0.008, p=0.019, p=0,022 respectively). Conclusion: In our study, nurses’ knowledge of anaphylaxis and adrenaline auto-injector was found to be insufficient. Nurses can be made more competent in anaphylaxis management by providing postgraduate training.
