Amaç: Çalışmanın amacı ortodonti uzmanı olmayan diş he- kimlerinin pekiştirme tedavisi hakkında bilgi birikiminin ve kırılmış/kopmuş retansiyon aygıtlarına yönelik klinik yaklaşı- mının değerlendirilmesidir. Gereç ve Yöntem: Yirmi çoktan veya çoklu seçmeli sorudan oluşan anket, çalıştığı klinikte tam zamanlı ortodonti uzmanı görev yapmayan ve ortodontist olmayan diş hekimlerine diji- tal ortamda gönderilmiştir. Bulgular: Ankete katılan 202 hekimin çoğunluğu (%55) orto- dontik pekiştirme sürecine yönelik yeterli bilgiye sahip olma- dığını düşündüğünü belirtmiştir. Hekimlerin %80,2’si lisans eğitiminde ortodontik retansiyon ile ilgili eğitimin arttırılması gerektiğini belirtmiştir. Katılımcıların %70,8’i en sık karşılaştık- ları retansiyon aygıtının lingual retainer olduğunu ve büyük çoğunluğu (%92,6) ise meslek hayatları boyunca en az bir kez kırık sabit retansiyon aygıtı ile karşılaştıklarını belirtmiştir. He- kimlerin %48’i kırılmış sabit retainer olduğunu tespit ettiğinde hastayı ortodonti uzmanına yönlendirdiğini, %32,2’si kırık ay- gıtı yenilediğini veya tamir ettiğini, %12,4’ü ise sabit retainerı çıkarttığını bildirmiştir. Hekimlerin %41,6’sı kırılmış bir hareket- li retansiyon aygıtı tespit ettiklerinde hastaları ortodontistine yönlendirdiği, %21,8’i ise aygıtı yenilediği veya tamir ettiği bil- gisini vermiştir. Sonuç: Retansiyon apareylerindeki problemlerin onarımında hekimlerin çoğu kendini yeterli görmediğini ve bu konuya yö- nelik lisans eğitim içeriğinin artırılması gerektiğini bildirmiştir. Ortodontik retansiyon ile ilgili sorumluluk sınırlarının kanunen belirlenmesi ve lisans eğitimindeki retansiyon bilgileri ve uy- gulamalarının yeterliliğinin gözden geçirilmesi önerilebilir.
Aim: To evaluate the knowledge of dentists about retention and clinical management pattern to broken retention devices. Materials and Method: A questionnaire of 20 multi-select or multiple choice questions was sent digitally to dentists who are not qualified as orthodontist and working without full-time orthodontist collaboration. Results: The majority (55%) of the 202 dentists who partici- pated in the survey stated that they do not consider having sufficient knowledge about the orthodontic retention proce- dures. 80.2% of the dentists stated that education on ortho- dontic retention should be increased in undergraduate edu- cation content. 92.6% of the participants stated that they had encountered a broken fixed retainer at least once during their professional life with the most popular answer: lingual retainer (70.8%). 48% of the dentists reported that when they detected a broken fixed retainer, they referred the patient to an orthodontist, and 12.4% removed the fixed retainer. 41.6% of the dentists reported that they referred patients to their orthodontist when they detected a bro- ken removable retention device, and 21.8% reported that they replaced or repaired the device. Conclusions: Most of the dentists reported that they do not consider themselves having sufficient knowledge in facing problems concerning the retention appliances and that the content of undergraduate education on this subject should be increased. It may be recommended to determine the legal limits of responsibility regarding ort- hodontic retention and to review the sufficiency of theo- rical and practical retention acquirements during underg- raduate education.
