Akademik Veri Yönetim Sistemi
Göncü B. (Yürütücü), Aysan M. E., Özten Kandas N.
Yükseköğretim Kurumları Destekli Proje, BAP Doktora, 2016 - 2017
Organ
nakillerinde vasküler endotel hücrelerde bulunan; kan grubu ve buna bağlı
antijenik yapıların varlığı 'antikor-titresine bağımlı-nakil reddi’ne sebep
olurken, histokompabilite antijenleri ise B ve T-lenfosit yanıtı ile oluşan
'red'den sorumludur (1,3,4).
İmmünogenetik araştırmalar sonucunda histokompabilite antijenleri iki
grupta incelenmeye başlanmıştır; majör (MHC) ve minör (MiHA veya Mh antijen)
histokompabilite antijenleri.
Transplantasyonda
minör etkinlikler donöre ait olmayıp
yalnızca ‘alıcı’da gerçekleşen süreçlerdir. Minör Histokompatibilite Antijen
(MiHA) uygunsuzluğu, yalnızca sitotoksik T lenfosit yanıtını uyarabilir. T
hücrelerinin ‘self veya non-self’ yapıyı ayırt etme özellikleri düşünüldüğünde,
majör hla molekülleri eş olduğu durumlarda dahi, donör’e ait ‘minör
histokompatibilite’ antijenlerinin farklı oluşu doku/organ ‘alıcı’sındaki rutin
‘antijen sunum süreci’nde bile, immün yanıtı tetikleyebilir ve/veya sürviyi
azaltabilir.
İnsanda paratiroit dokusunda ise Miha peptitlerinin varlığı sınırlı
olarak araştırılmış olup, transplantasyondaki etkinlikleri bilinmemektedir.
‘The Human Protein Atlas’ verileri kontrol edildiğinde; şu ana kadar tanımlanan
Miha antijenlerinden, yalnızca HA-1, HA-2 peptitlerinin bulunmadığı ve SP110
peptidinin, sağlıklı paratiroit dokusunda var olduğu immünohistokimya ile
gösterilmiştir. Yapacağımız bu çalışma ile hiperplazik, adenomatöz ve sağlıklı
paratiroit dokularında Miha antijeni SP110 peptidinin miktarı ve etkinliği
protein seviyesince belirlenmeye çalışılacaktır.